Pieśń zapisana wyłącznie jako tekst traci melodię, tempo, sposób wykonania i lokalną wymowę. Dlatego archiwum pieśni KGW powinno łączyć nagrania, transkrypcję i informacje o osobach, od których repertuar pochodzi.
Zacznij od mapy osób i repertuaru
Spisz osoby pamiętające pieśni weselne, dożynkowe, religijne, dziecięce i przyśpiewki okolicznościowe. Zapytaj, od kogo się ich nauczyły i w jakich sytuacjach były wykonywane.
Nagrywaj w możliwie spokojnym miejscu
Telefon może dać wystarczającą jakość dokumentacyjną, jeśli nie stoi kilka metrów od wykonawcy. Wyłącz telewizor, zamknij okno od ruchliwej ulicy i nagraj kilka sekund ciszy przed rozpoczęciem.
Nagraj całość, nawet jeśli są pomyłki
Archiwum nie jest płytą studyjną. Przerwanie po każdej pomyłce niszczy naturalny przebieg. Po nagraniu można wykonać dodatkową czystszą wersję, ale zachować także pierwsze wykonanie.
Zapisz tekst i lokalne warianty
Transkrybuj słowa tak, aby zachować gwarę, a obok – jeśli potrzeba – dodaj wersję znormalizowaną. Gdy dwie osoby śpiewają inne zwrotki, zachowaj oba warianty.
Opis nagrania jest równie ważny jak plik
Zapisz wykonawcę, datę, miejsce, tytuł roboczy, funkcję pieśni, osobę nagrywającą i informacje o pochodzeniu utworu. Bez metadanych duży folder audio szybko staje się nieczytelny.
Ustal zasady publikacji
Nie każde nagranie przeznaczone do archiwum musi trafić na YouTube. Ustal z wykonawcami, czy zgadzają się na publikację, wykorzystanie w wydarzeniach i przekazanie do instytucji kultury.
Wykorzystuj archiwum do żywego przekazu
Najlepszym efektem nie jest sam dysk z plikami. Organizuj spotkania, na których młodsze osoby uczą się repertuaru od starszych. Dziedzictwo niematerialne żyje dzięki praktykowaniu, a nie tylko przechowywaniu.