Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych może uporządkować i wypromować lokalne dziedzictwo kulinarne, ale wymaga udokumentowania tradycji produktu. Wniosek składa się do właściwego marszałka województwa, a obecne przepisy wymagają m.in. wykazania co najmniej 25-letniej tradycji metody wytwarzania.
Czym jest Lista Produktów Tradycyjnych
Lista prowadzona przez Ministra Rolnictwa promuje produkty związane z dziedzictwem kulinarnym regionów. Nie jest tym samym co unijne oznaczenia ChNP, ChOG czy GTS i sam wpis nie daje wyłącznego prawa do nazwy produktu.
Najważniejszy warunek: tradycyjna metoda wytwarzania
Oficjalna usługa gov.pl wskazuje, że metoda wytwarzania produktu powinna mieć co najmniej 25 lat. W praktyce oznacza to potrzebę zebrania materiałów pokazujących ciągłość receptury lub sposobu produkcji.
Kto może złożyć wniosek
Wniosek mogą składać podmioty wytwarzające dany produkt. Dla KGW kluczowe jest więc nie tylko opisanie tradycji, lecz także rzeczywisty związek koła z wytwarzaniem produktu.
Co trzeba opisać
Dokumentacja obejmuje m.in. nazwę i charakterystykę produktu, surowce, historię i pochodzenie, metodę produkcji oraz streszczenie historii wytwarzania. Aktualny wzór wniosku publikuje Ministerstwo Rolnictwa.
Gdzie składa się dokumenty
Wnioski kieruje się do właściwego urzędu marszałkowskiego. Marszałek ocenia kompletność, a w procesie uczestniczy Polska Izba Produktu Regionalnego i Lokalnego. Następnie dokumentacja trafia do Ministerstwa Rolnictwa.
Jak przygotować materiał historyczny
Przydatne są dawne książki kucharskie, kroniki, fotografie, artykuły prasowe, rachunki, zapiski rodzinne i relacje świadków. Warto sporządzić listę źródeł i opisać, co dokładnie potwierdza każdy materiał.
Czego wpis nie oznacza
Wpis na LPT nie jest pozwoleniem sanitarnym ani certyfikatem jakości handlowej. Producent nadal musi spełniać ogólne wymagania prawa żywnościowego. Nie należy też przedstawiać wpisu tak, jakby przyznawał monopol na nazwę.