Stan informacji: 13 września 2026 r. Ustawa o KGW uwzględnia sprzedaż wyrobów sztuki ludowej, rękodzieła oraz rzemiosła ludowego i artystycznego w katalogu przychodów istotnym dla UEPiK. Daje to kołom realną możliwość finansowania działalności własną twórczością.

Najpierw ustal, czyj jest produkt

Jeżeli materiały kupiło koło, a przedmiot został wykonany w ramach wspólnej działalności, łatwiej przypisać sprzedaż do KGW. Gdy członkini przynosi własne wyroby i chce je sprzedawać „przy okazji” stoiska koła, trzeba jasno rozdzielić, czy sprzedawcą jest KGW, czy osoba prywatna. Mieszanie tych dwóch modeli utrudnia rozliczenie pieniędzy i reklamacji.

Wycena powinna obejmować więcej niż materiały

Do kosztu należy doliczyć nie tylko włóczkę, drewno czy świece, ale także opakowanie, prowizje, transport, opłatę za stoisko i zapas na niesprzedane egzemplarze. Nawet jeśli praca członków ma charakter społeczny, cena nie powinna być niższa niż realny koszt wytworzenia.

Jak dokumentować przychód?

Koło powinno ustalić jednolity sposób przyjmowania gotówki i płatności bezgotówkowych. Utarg z kiermaszu należy rozliczyć w ewidencji koła. Jeśli istnieje obowiązek wydania paragonu lub faktury, trzeba go spełnić zgodnie z aktualnymi przepisami.

Sprzedaż przez internet

Rękodzieło szczególnie dobrze nadaje się do sprzedaży online. Jeżeli KGW prowadzi ją regularnie jako przedsiębiorca wobec konsumentów, powinno zadbać o informacje o sprzedawcy, cenie, dostawie, reklamacjach i prawie odstąpienia. Dla produktów wykonywanych według indywidualnej specyfikacji mogą obowiązywać szczególne reguły dotyczące odstąpienia, ale nie należy stosować ich automatycznie do każdego rękodzieła.

Wizerunek i wzory

Koło nie powinno kopiować cudzych grafik, logotypów ani wzorów znalezionych w internecie bez sprawdzenia praw. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do znaków klubów sportowych, postaci z bajek i marek komercyjnych.

Dobry model organizacyjny

  • ustal, które produkty są własnością KGW;
  • prowadź prosty wykaz sztuk przekazanych na sprzedaż;
  • ustal ceny uchwałą lub decyzją osoby upoważnionej;
  • rozlicz osobno gotówkę i płatności elektroniczne;
  • po kiermaszu policz zapas i wynik sprzedaży.

Dzięki temu sprzedaż rękodzieła staje się przewidywalnym źródłem finansowania, a nie źródłem sporów o to, czyj był towar i gdzie trafiły pieniądze.

Model komisowy czy sprzedaż produktów KGW?

Jeżeli członkinie wykonują rzeczy prywatnie i przynoszą je na wspólne stoisko, zarząd powinien rozstrzygnąć, czy KGW kupuje te produkty od twórców i odsprzedaje je dalej, czy tylko udostępnia miejsce, a każda osoba sprzedaje na własny rachunek. To dwie odmienne sytuacje. W pierwszej przychód i odpowiedzialność wobec klienta dotyczą koła; w drugiej potrzebne jest bardzo wyraźne rozdzielenie sprzedaży.

Jak ograniczyć spory po kiermaszu?

Przed wyjazdem przygotuj listę produktów z kodem lub krótkim numerem, liczbą sztuk i ceną. Po zakończeniu policz pozostały towar i zestaw go ze sprzedażą. Dzięki temu nie trzeba odtwarzać z pamięci, czy brakujące dwa stroiki zostały sprzedane, podarowane czy zabrane przez twórcę.

Opakowanie także sprzedaje

Przy rękodziele warto zadbać o prostą etykietę z nazwą KGW, kontaktem i krótką historią produktu. Nie tylko podnosi to postrzeganą wartość, ale pomaga klientowi później wrócić do koła z kolejnym zamówieniem.