Dobra historia produktu regionalnego nie jest reklamową legendą wymyśloną po fakcie. Powinna wyrastać ze źródeł, wspomnień mieszkańców, dawnych receptur i związku produktu z miejscem.
Przepis przekazywany „na oko” może działać przez lata, dopóki przygotowuje go ta sama osoba. Jeśli KGW chce zachować lokalną recepturę dla kolejnych pokoleń, trzeba opisać nie tylko składniki, ale też technikę, kolejność czynności, wygląd i kontekst potrawy.
Wpis na Listę Produktów Tradycyjnych może uporządkować i wypromować lokalne dziedzictwo kulinarne, ale wymaga udokumentowania tradycji produktu. Wniosek składa się do właściwego marszałka województwa, a obecne przepisy wymagają m.in. wykazania co najmniej 25-letniej tradycji metody wytwarzania.
Standaryzacja nie oznacza odebrania tradycyjnej kuchni charakteru. Jej celem jest sprawić, aby danie przygotowane przez różne osoby smakowało podobnie, miało przewidywalny koszt i dawało określoną liczbę porcji.
Najciekawsze pytania stają się tematami kolejnych poradników w tej samej bazie wiedzy.